Naples

Vicenza sott'acqua

2010-11-01T17:38:00.014+01:00

Il maltempo sta causando pesantissimi problemi a Vicenza e nella sua provincia dove le abbondanti piogge delle ultime 24 ore hanno fatto tracimare in più punti il Bacchiglione, mentre il Retrone è al limite dei livelli di guardia. Centinaia le chiamate ai vigili del fuoco che stanno provvedendo a mettere in salvo le persone rimaste intrappolate nelle auto e a chiudere i sottopassi allagati. Nel comando dei vigili del fuoco si è trasferita la Croce Rossa dopo che la sua sede è stata dichiarata inagibile per allagamento.

Allagato il 30 per cento della città
La città di Vicenza è stretta nella morsa dell'acqua. La tracimazione del Bacchiglione, che attraversa il capoluogo, ha provocato l'allagamento di circa il 30% del suolo cittadino. Le famiglie evacuate dalle proprie case sono alcune decine. La situazione è particolarmente pesante nel centro storico, con l'acqua del fiume che ha superato il Ponte degli Angeli; completamente allagata la zona attorno al teatro Olimpico, gioiello architettonico del Palladio, ma sotto l'acqua è anche Viale Diaz e tutti gli accessi nevralgici al centro cittadino, con conseguente paralisi del traffico. In Prefettura, per coordinare gli interventi di soccorso, è stata allestita un'unità di crisi, alla quale prende parte anche il nuovo questore, Angelo Sanna, insediatosi proprio oggi a Vicenza.

Il sindaco: non usate le auto
Il sindaco di Vicenza, Achille Variati, lancia un appello affinché in città nessuno oggi usi l'automobile per spostarsi a causa del maltempo. Un appello finalizzato anche ad evitare che altre persone possano trovarsi intrappolate nelle zone allagate dall'esondazione del Bacchiglione. A Vicenza fino sono già stati sistemati nelle zone più a rischio 3.750 sacchi di sabbia. Il sindaco ha verificato inoltre la situazione del Teatro Olimpico dove l'acqua ha raggiunto gli scantinati. «Per questo - ha detto - abbiamo fatto entrare subito in azione le pompe di drenaggio. Nessun problema, fortunatamente, per la zona monumentale, che non è stata toccata dagli allagamenti».

Chiuso il ricovero della Caritas
Tra i 60 e gli 80 centimetri di acqua hanno invaso oggi il cortile della sede della Caritas diocesana a Vicenza, allagando tutti i locali: sportelli accoglienza, ricovero notturno (che nella versione invernale aveva aperto i battenti proprio ieri sera) e segreteria. Al momento dell'esondazione del Bacchiglione erano presenti nei locali 32 persone: 20 ospiti del ricovero, due volontari, nove ragazzi che vivono nell'appartamento protetto Icaro e il direttore don Giovanni Sandonà. «Siamo isolati e senza corrente, i danni sono ingenti - racconta don Sandonà - sia per quel che riguarda le strutture che il magazzino di viveri e coperte. Mi sento già di dire che per i prossimi 15 giorni non saremo purtroppo in grado di assicurare l'apertura del ricovero notturno ai senza tetto della città - conclude - così come un regolare funzionamento degli sportelli di aiuto alle persone in difficoltà».

Scuole chiuse domani in tutta la provincia di Vicenza a causa degli allagamenti dovuti al maltempo. Lo hanno deciso il Comune e la Provincia di Vicenza, sentita la Prefettura. La chiusura riguarderà tutti gli istituti scolastici, dagli asili nido fino alle scuole superiori. Una decisione indispensabile per ridurre il traffico nelle numerose zone di crisi e consentire gli interventi di sgombero e pulizia delle strade e degli edifici allagati. Nel frattempo è previsto per le prime ore del pomeriggio l'arrivo presso la sede della Questura di mezzi anfibi da altre città venete: saranno dislocati nei luoghi più critici, in particolare nella zona Barche e Ponte degli Angeli.

L’acqua è risalita anche dai tombini, non solo in queste strade, ma anche nella zona di contrà Chioare e viale Araceli allagando la strada e gli scantinati. Tutte le vie d’accesso a ponte degli Angeli e a parco Querini sono chiuse alla circolazione, che viene deviata dalla polizia locale. “La situazione è molto critica – fa sapere l’assessore alla protezione civile Pierangelo Cangini, che da ieri sera ha seguito la situazione assieme a polizia locale, tecnici e volontari della protezione civile e uomini di Aim Valore Città – e l’invito ai cittadini è di evitare assolutamente di cercare di raggiungere queste zone e , per quanto possibile, di spostarsi in città con l’auto per non intralciare gli interventi di soccorso”

Da ieri sera è stata continua la distribuzione di sacchi di sabbia agli abitanti e commercianti della zona. Fino a questo momento sono già stati distribuiti e posizionati 150 bancali da 25 sacchi, ciascuno del peso di 8 chilogrammi, per un totale 3750 sacchi e di 30.000 chilogrammi di sabbia distribuiti.

Foto: Contrà Porta Santa Lucia, via 4 Novembre, Piazza Araceli

Studio 3

2010-10-06T22:33:00.003+02:00

Sto scavandooo...
Grazie per le 3 piante.

Chi chi chi co co co...

2010-06-21T14:31:00.003+02:00

"Il problema è che c'è sempre un cane che viene piscia e ti fa dimagrire."

Sosia

2010-05-26T15:59:00.003+02:00

Avvertenze: Ogni riferimento a fatti, cose e persone è puramente casuale e frutto della fantasia!

Лъчезара

2010-05-21T15:03:00.002+02:00

Вчера се роди бебче, Лъчезара, за втори път съм леля. Тежи цели 4 кг. и в събота ще са вече у дома. Много усмивки на всички.

Auguri Mamma

2010-05-08T18:46:00.003+02:00

Non potevo lasciare che si chiudesse questo giorno senza un piccolo pensiero ed un augurio per la mia mamma, per tutti coloro che non hanno più la mamma, per tutte quelle donne che possiedono un cuore di mamma ma non hanno potuto stringere a se un figlio. Auguri a tutte le mamme, senza colore e pregiudizi.

Un aggiornamento

2010-04-14T11:57:00.002+02:00

Secondo l'ultimo aggiornamento i tramezzini erano sei e le barche cinque, adesso non so. Per questa barca qui manca forse un po' di vento.
Ciccia? Forse si, scomoda.
In ogni caso la parola è sempre vostra.

Tutto bene?

2010-04-13T12:59:00.003+02:00

Si, non poteva andare meglio. è come due maghi che ti portano dei regali: il primo ha in mano un coltello che diventa mazzo di fiori e l'altro con mazzo di fiori che diventa coltello. Coltellata prima o coltellata dopo qual'è la differenza? La medaglia ha sempre due volti. L'importante è che nessuno mi vuole fare del male come dice LUI. C'è chi fa parte dal "Rrity woman", c'è chi dal "Avvocato del diavolo" e c'è chi mi vuole fare Lady Daiana. Come sottofondo alla radio gira "Forever yong". Avete visto la pubblicità di Audi A3 Cabriolet Yong Edition? "Date più spazio alle vostre emozioni", non lo faccio (c'è sempre un perché) e giorno dopo ti fanno vedere l'Audi incidentata. "Quello che non sei non lo diventerai", non ricordo più da quale canzone erano queste parole.
Chi paga ordina la musica. Ora balliamo?

Non pretendo di essere in fila. LUI ha detto: Il tuo destino siamo NOI.
Non ho tradito nessuno, non ho ingannato nessuno, non gioco scorretto.
Tutto bene? Si!
Hai paura? Si!

P.S. Scusate lo sfogo, so che non dovevo parlare.

:-(

2010-04-11T13:31:00.002+02:00

Aiuto

2010-04-01T08:03:00.003+02:00

Non capisco

2010-03-30T08:39:00.002+02:00

Capoooo la barca sta galleggiando.

Mah...

2010-03-24T15:28:00.002+01:00

Come sparisce il credito skype senza chiamare? Mah...

2010-03-19T08:14:00.001+01:00

AUGURI A TUTTI PAPà DEL MONDO

Mi sento di dover dire...

2010-03-13T17:47:00.002+01:00

Mi sento di dover dire scusa alle persone che si sono offese dal post precedente. In nessun modo non è indirizzato verso le persone o situazioni concrette.

2010-03-10T12:48:00.001+01:00

Bevo quaranta caffè al giorno per essere ben sveglio e pensare, pensare, pensare a come poter combattere i tiranni e gli imbecilli" Voltaire

2010-03-05T13:12:00.003+01:00

Исках да летя...
Пак исках да летя, но не можах,
защото като се издигнах над Земята,
крилете ми превърнаха се в прах
и полетях към бездната позната.
Тогава аз горчиво се проклех,
че пак опитах се да полетя...
За сетен път отново се заклех
желанието да летя да изгоря.
Безмилостно захвърлих го на клада,
но то дори и в пламъците оживя...
А аз разбрах – и всеки път да падам,
винаги ще се опитвам да летя...

Вяра, надежда, любов... и още нещо
Дайте ми, моля ви, глътчица вяра -
вяра в доброто и вяра във хората,
че ако вярвам в нещо все си повтарям,
може би днес ще да надвия умората.
Дайте ми, моля ви, зрънце надежда -
обикновена и малка като маково семе,
която тайно и обич аз да отглеждам
и да знам, че никой не ще ми я вземе.
Дайте ми, моля ви, капка любов,
с която да мога да полея сърцето си
и то да затупти във ритъм нов...
Аз ви моля... и протягам ръцете си.
А накрая дайте ми смелост да срещам
в очите изправена новите дни,
да продължавам да пея когато да усещам,
че пак ме раняват и пак ме боли.

Опит за бягство
Все по-често ми се иска да избягам
от себе си и от света около мен.
Омръзнало ми е да се напрягам,
опитвайки да оцелея ден след ден
Но доста често, вечер в мрака
представям си живота по-различен.
И разрешавам да мечтае на душата
за ежедневие не толкова епично.
Единствено тогава позволявам
на мозъка ми, изтерзан до Бога,
в мечтите си или на сън да изживява,
това което през деня не мога.
Признавам си, че искам доста често
да ми се случи някаква магия,
да бъда онова, което мога, вместо
да се опитвам вечно да се крия.
Не искам много, искам малко,
но да е истинско и чисто…
До днес не съм го срещнала – е жалко!
И затова понякога си го измислям…
И ето – всеки ден мечтая
за това, което искам да се случи.
Надявам се във миг да го позная
и щастие накрая да получа...

http://www.slovo.bg/showauthor.php3?ID=227&LangID=1

Благодаря ти Светле!

S. Valentino che cagata... capisc' a mme...

2010-02-13T18:47:00.004+01:00

A San Valentino non hai ricevuto alcuna chiamata? Ecco perché...

San Valentino la festa di ogni cretino che crede di essere innamorato invece resta fregato. By Manuela.

Yes, darling, life sucks.

Oggi...

2010-02-02T08:15:00.004+01:00

Oggi… Per il giorno del tuo compleanno volevo farti un augurio speciale. Magari scriverti qualcosa di carino. Sai… Nel mio cuore c’è sempre quella parte dove ho conservato la tua immagine dell’uomo dolce, amoroso e comprensibile, l’uomo dei miei sogni… è vero, sognavo agli occhi aperti, ma oggi vivo la realtà.

Oggi… è inutile che strappi i calendari e butti via gli orologi, il tempo passa per tutti, scorre come acqua di sorgente, ma tu goditi questa giornata, poi la sera sorridi guardando le stelle.

Oggi… ricordo che quando ero seduta con te sulla spiaggia avevo il mare di fronte, il cielo sopra e accanto a me il Paradiso. Oggi mi rendo conto che era soltanto quel sogno.

Oggi… Mi rendo conto che abbiamo scelto le strade diverse, ma nello stesso momento uguali ed indipendentemente dove andiamo portiamo sempre un pezzettino dall’altro con noi.

Oggi… So che i compleanni sono traguardi che raggiungiamo, composti da nostri vissuti. Gioia, tristezza, lacrime e sorrisi, amori vissuti e amori lasciati, sconfitte e vittorie. Fra petali di rose e le sue spine viviamo ogni giorno.

Oggi… è il tuo compleanno e di cuore ti faccio i miei più sinceri auguri, augurandoti anche di tagliare ogni traguardo con l’animo pieno di sogni e di aspettative, senza mai farti abbattere dagli ostacoli, così che ogni anno passato sia una melodia che faccia vibrare il cuore e dia un senso profondo ad ogni tuo respiro.

Oggi… Ricordati che tra un sogno e la realtà non c’è differenza per chi sa rendere reali i suoi sogni.

Lavorando pensare e pensando lavorare

2010-01-29T16:37:00.004+01:00

L'unica cosa certa è il dubbio. by G.P.

Chi dubbita su di tutto, forse ha capito tutto.
Chi non dubbita di nulla è capace di tutto.
Chi non dubbita mai di niente non ha capito niente.
Dubbito sempre di chi non dubbita di niente.

Sono le famose quattro frase su di dubbio di Roberto Gevraso. Quanta verità detta con poche parole...

"Essere o non essere" - il monologo di Amleto, un'altro dubbio...

Qual'è la vera nobiltà - l'imperturbabilità dell'animo o il coraggio di lottare per la giustizia?
Qual'è la vera forza - la sopportazione o la capacità di abbattere gli ingiusti?
Qual'è il traguardo - la pace o la vittoria?

Così tra un'caffè e l'altro penso... Mentre lavoro, mentre sto preparando un'altro cappuccino, mentre faccio un'altro saluto o prendo la prossima ordinazione. Significa che sono viva... Ancora!
Ho tantissimi dubbi e poche certezze. Ho tantissime cose da fare e scarsa possibilità di muovermi.

E alla fine la mia ultima incertezza: lavoro per vivere o vivo per lavorare? Mah...

Un evento

2010-01-08T22:13:00.001+01:00

Il 6 di gennaio alle ore 17:00 è nato Alessandro!

Caro Babbo Natale

2009-12-22T23:46:00.012+01:00

Caro Babbo Natale non è che ti sono arrabbiata, ma almeno quest'anno ci riesci a trovarmi? Ho cambiato tantissime volte il mio indirizzo di domicilio e residenza. Forse è per questo che non riesci a trovarmi mai?:( Sono cresciuta anche... abbastanza, ma ci credo ancora. So che sei impegnatissimo visto il tuo lavoro difficile da svolgere però trovo il coraggio (penso di aver fatto la brava) di chiederti alcune cosette...

Oltre la pace, la serenità e la tranquillita per tutti vorrei...
Cavolo... ma è così difficile scrivere una letterina per Babbo Natale? Ho tantissime cose da dirti e chiederti e non so nemmeno come iniziare. No, non cerco di essere originale, ma non vorrei nemmeno di essere banale. Credo che sai il lavoro che faccio e vorrei vedere tutti felici e contenti, sorridenti e tranquilli, ma vedo giorno dopo giorno che si fa sempre più difficile strappare un sorriso dalla bocca della gente. Io ci credo ancora però.

Vorrei tantissima gioia e salute per tutti coloro che mi sono stati vicini quest'anno e che hanno creduto in me. Certamente non vorrei che gli altri che hanno cercato di farmi del male, hanno dubbitato su di me oppure mi prendevano in giro si ammalassero di tristezza, Dio li perdoni perché loro non sanno quello che fanno. Ho passato veramente un durissimo anno e di sicuro non sarà facile nemmeno l'anno nuovo, ma io sono ottimista e me la caverò. Mi basterebbe solo un'po di salute in più.

Vorrei che il nipote che sta per nascere sia una bellissima bambina:)ma anche se è un'altro maschetto lo vorrò bene lo stesso. Il mio voler bene verso la mia famiglia è un'po strano, lo so, ma prometto che cercherò di fare il meglio.

Vorrei salute per tutti i miei amici e le loro famiglie e tanta fortuna nel compito di svolgere la così difficoltosa attività chiamata "vita". Non ci vediamo e non ci sentiamo spesso ma siete sempre nel mio cuore.

Babbo Natale non pensare che non voglio niente di materiale, anzi... Vorrei TOBI per quei bambini malati. Penso che anche loro ti hanno fatto delle letterine con lo stesso desiderio. Li penso sempre, ma sono così incasinata che non riesco di fare niente di concreto:(

E alla fine... Babbo Natale... ti ricordi che da un'po di tempo ho un desiderio così piccolo e naturale ma nello stesso momento così difficile e importante? Non dico niente più, sarebbe brutto di dubbitare sulla tua professionalità. Io ci credo ancora però.

Perchè oltre la collina un raggio di luce porti: gioia dove c'è dolore, salute dove c'è malattia, amore dove c'è odio e tanto calore in fondo ai nostri cuori... Buon Natale e Felice Anno Nuovo.

P.S. Ti ho lasciato un'po di biscotti, latte e miele di quello fatto in casa, è buonissimo. Mi raccomando non dimenticare nessuno. Buon lavoro.

A proposito dei sogni....

2009-04-22T00:24:00.004+02:00

Ferdi, il ragazzo di origini rom ha fatto sognare a tutta l'Italia. I suoi 100 giorni sembravano un scenario, ma La Finale è il sogno del ragazzo che non si arrende mai di credere e sperare.

Vince la favola dei sentimenti e della speranza.

Tutta la puntata finale qui.

Succo di pompelmo invece d’arancia

2009-04-16T01:36:00.008+02:00

Ero nel centro commerciale per fare la spesa, continuo a dimenticare che di mercoledì pomeriggio il supermercato vicino la casa mia è chiuso. Giravo i scaffali tanto per guardare non è che mi servivano tante cose. Sapevo già cosa dovevo comprare, latte, pane, pepsi, qualche insalata, un’po di cotto… E succo d’arancia 100%, quello senza zucchero. Giravo i scaffali cercando quello dei succhi di frutta e bibite quando mi arriva una chiamata…

- Pronto…
- Pronto, salve, chiamo dall’Associazione Alba Onlus...

Il nome mi sfugge, nonostante che il signore si è presentato… I nomi mi sfuggono sempre nel momento della presentazione. Rimango senza respiro. È quello che aspettavo? La chiamata desiderata che non arrivava dopo la lettera mandata a l’IERFC? C’è ancora speranza per quei bimbi in Bulgaria.

- È signora Tania, posso darti del tu?
- Si, certamente, è meglio – rispondo…
- Abbiamo ricevuto la tua mail, siamo sconvolti, non pensavamo che poteva capitare una situazione del genere in un paese attualmente nella Comunità Europea…
- Infatti, non la pensavo neanche io.
- Guarda, noi siamo aiutando a Bielorussia di costruire un centro FC e di integrare il nostro modello di cure, di mandare i nostri medici per dare una mano, ma è da capire la situazione perché la Bielorussia non è nella UE però Bulgaria…

Nella testa ho la foto dei bambini affetti FC dal volantino che mi ha mandato la mamma di Aleksandra, ho il pianto e le speranze dei genitori, ho la mia speranza che questa volta qualcuno prende di cuore tutta quella assurdità coinvolta soprattutto i bambini nonostante il paese di origine.

- Senti… So che in qualche maniera possiamo aiutare al tuo paese, abbiamo numerose persone che ci aiutano. Possiamo vederci qui a Verona? Così parliamo da vicino per le loro problematiche, voliamo sapere più cose per lo sistema sanitario della Bulgaria.

Volevo correre già verso la Verona.

- Si, va bene, mi dica quando e vorrò.

In tanto sono arrivata già vicino i succhi, prendo due litri e continuo di parlare con il signore. O più tosto di ascoltarlo…

- Ti mando una mail con l’indirizzo e ci sentiamo per fare un appuntamento.
- Va benissimo – rispondo – aspetto la mail. Grazie della chiamata, grazie infinite…

Continuo di pensare... Pensavo come metre in Italia la donazione potrà aiutare di sconfiggere la malattia in Bulgaria questa serve per assicurare una normale crescita ai bambini... "Help me crow up"... C'è una grande diferenza. Chi è che non ha visto lo famoso spot di Raul Bova?!

Sto d’avanti a la cassa, pago e non vedo l’ora di tornare a casa per condividere questa novità con la mamma di Aleksandra, con l’altre mamme di altri bambini, con un mondo intero. È incredibile come una chiamata può farti sentire importante e può dare tanta speranza di vita.

Torno a casa. Ho voglia di un bicchiere di succo d’arancia. Apro e verso. Il gusto è strano, intenso e troppo amaro per succo d’arancia. Ho la sete e bevo senza fermarmi nonostante quel gusto. Guardo la bottiglia, 100% succo di pompelmo. Lo bevo lo stesso, senza arrabbiarmi, nella realtà non è tutto piacevole.

La febbre del sabato sera

2009-04-14T11:14:00.001+02:00

Non è il famoso film musicale con John Travolta. È quello che mi ha capitato la sera di sabato. Il naso che mi scorreva come un fiume, la gola con mille lamette, nella testa mi battevano martelli e la sentivo gonfia, grande e tonda come un cocomero. Come ha potuto succedere non lo so. Penso se per caso è stata l’aria condizionata della macchina oppure il tempo, caldo di giorno e fresco la sera. In ogni caso è brutto prendere il tè, stare nel letto e non avere la voglia di fare niente. Oggi è martedì e questo l’incubo continua. Ogni sera mi sto addormentando con il pensiero di svegliarmi in forma e senza mal di testa, ma giusto al contrario la mattina non riesco di separare quel cocomero dal cuscino.
Passerà… Ma quando?!

Cos'è l'amore

2009-04-12T03:00:00.005+02:00

Cos'è l'amore?

L’ho chiesto a molti…

Mi è stato detto che l’amore è il sentimento più forte del mondo, il sentimento che lo fa muovere, che lo fa girare. Mi è stato detto che l’amore è qualcosa di appiccicoso, qualcosa che attacca due persone e può essere un bene nel senso che quei due persone resteranno sempre insieme, così come può essere un male perché nello stare sempre attaccati uno dei due prima o poi potrà anche scocciarsi e cercare un solvente per scappare via lontano. Mi è stato detto che l’amore è la cosa peggiore che possa capitare a qualcuno, mi è stato detto che l’amore è una brutta bestia… Una medaglia con due volti.

Mi sono state dette un sacco di altre cose… Così tante che ora non le posso ricordare tutte, così tante che non entrerebbero sulle pagine di questo blog. Chi seguire? A chi credere? Su quale teoria appoggiarsi? Tutte? Nessuna? Credo che ognuno debba farsi una propria idea dell’amore… Credo che ognuno debba provarlo sulla sua pelle per poter dire cosa’è… Credo che ognuno debba soffrire per amore… Credo che ognuno dopo aver sofferto debba guardare le proprie ferite ed insegnarle a qualcun altro.

L’amore è:
Quando ti svegli la mattina con il pensiero fisso…
Quando guardi quella sveglia e ti torna in mente quella persona…
Quando apri l’armadio e vedi quel peluche ancora sorridente che ti guarda contento…
Quando indossi quel braccialetto e quella collana che ti ricordano sempre la stessa persona…
Quando ti metti l’orologio e vedi che non rispecchia la tua immagine ma quella di una certa persona…
Quando ti metti le scarpe e pensi a quella persona…
Quando esci di casa e conti i minuti che mancano per incontrare quella persona…
Quando ogni canzone che ascolti è in qualche modo collegata a quella persona…
Quando mangi, giochi, viaggi, corri, siedi, parli, litighi, dormi. Sogni hai sempre la stessa persona d’avanti agli occhi…
Quando non fai altro che pensare a quella persona…
Quando le parole “quella persona” ti rimbombano talmente tanto nella testa da non riuscire a pensare ad altro…

Ma non è tutto qui… Amore è:
Quando ti svegli la mattina con lacrime e un pensiero fisso…
Quando guardi triste quella maledetta sveglia in cui i minuti scorrono sempre più lenti come se volesse fartelo apposta…
Quando apri l’armadio e vedi che il peluche è caduto o si è persino girato di spalle per non guardarti in faccia da quando fai schifo…
Quando lanci quel braccialetto e quella collana che ti ricordano sempre la stessa persona sul peluche girato…
Quando ti metti l’orologio e vedi che rispecchia la tua stessa faccia che ti deride sghignazzando e prendendoti in giro…
Quando ti metti le scarpe e ti stanno sempre più strette…
Quando esci di casa e conti i minuti che mancano per tornare a letto sperando di addormentarti per non pensare più a quella persona…
Quando ogni canzone che ascolti è in qualche modo collegata a quella persona e l’unica cosa che vorresti fare è piangere fino a finire ogni goccia d’acqua e sale che hai in corpo…
Quando non mangi, non giochi, non viaggi, non corri, non siedi, non parli, non litighi, non dormi, non sogni, perché hai sempre la stessa persona d’avanti agli occhi e ti passa la voglia di far tutto…
Quando non fai altro che pensare a quella persona piangendoti addosso.
Quando le parole “quella persona” ti rimbombano talmente tanto nella testa da iniziare ad odiare e allo stesso tempo a temere che smettano di rimbombare per timore di perderle per sempre…

Tutto questo è l’amore, l’amore vero. Non c’è rosa senza spine. Proprio per questo il simbolo dell’amore è la rosa… Per poter dire “ho amato” bisogna prima aver detto “ho sofferto” … Non si scappa a questo. È una regola di vita. Non c’è rosa senza spine, non c’è spine senza sangue, non c’è sangue senza dolore, non c’è dolore senza sofferenza, non c’è l’amore senza spine, sangue, dolore e sofferenza.
Andrea Spartà

Mantova

2009-04-10T22:38:00.009+02:00

Una camminata imprevista, ma piacevole a Mantova. Pranzo in un ristorante al centro e caffè alla piazza.

Si stava così bene vicino il lago... Certamente in buona compagnia.

Di sicuro ci sono ancora tanti posti da vedere e vivere. La prossima volta...:)

Една дъждовна вечер в Милано

2009-04-07T22:23:00.008+02:00

С голямо закъснение рекох да публикувам малкото снимки, които успях да направя в оная дъждовна неделна вечер в Милано. Нищо не беше според очакванията ми и въпреки всичко Дуомо е прекрасен.
На това се натъкнах излизайки от метрото

По неволя ги правих с телефона, освен чадъра, сака и дамската чанта неможех да държа и фотоапарат в ръка. Следващия път се надявам да мога да пообиколя повече.

П.С. Д-р Ненов, гледай и се кефи къде ще катапултираш :)

Безсънна нощ на една блондинка

2009-03-26T01:43:00.002+01:00

Отдавна мина полунощ, а аз все още съм будна независимо от факта, че утрешния, т.е. днешният вече, ден ще е тежък. Трябва да стана много рано. Даже вече започнах да си мисля дали да не прескоча спането. Случвало се е и друг път. А уж започнах да избягвам многото кафета... Приготвих си чаша топло мляко, стара, изпитана рецепта против безсъние. И малко писане. Нощем мислите яростно препускат и не дават покой нито на душата нито на ума. Покой... Какво ли беше това? Имам някакви смътни спомени за такова състояние и тези спомени са свързани с море, шезлонг и много слънце. Явно само при такива обстоятелства ми се отдава да се наслаждавам на покоя.
Три дни в негово присъствие... Имам толкова много неща да му казвам, а съм почти убедена, че няма да мога да изрека и една дума. Винаги става така. После заминава и се започва някакво лудо говорене по телефон, и космически сметки за радост на телекомуникационните компании. Даже не си правим труда да ползваме модертите технологии като voip и web camera. Друго си е да набере номера и... „Ciao sono io, amore mio” като в песента “Buona sera dottore”. Огромен брой неуспешни опити за въвеждане на нови технологии, улесняващи комуникацията ни. Добре, че поне мейлите успях да внедря иначе щеше да е тичане до пощата до безкрай. Дали аз съм блондинката?!

Ще имам известно разнообразие, пътуване до Милано. Даже подозирам плануван уикенд там, но не настоявах за подробности, нека да е изненада.

Наистина ли разстоянията приближават хората или очи, които не се виждат се забравят?!

По-добре да поспя, за да не прибягвам към 2 кафеварки и стек ред бул за да мога след 4 часа да шофирам.

Ура!

2009-03-20T00:27:00.004+01:00

Ако сама не се похваля кой ще го направи... Хехе. Въпрос на престиж и лично достойнство, преборих се! Напук на всички неверници (най-големият от които моя съпруг). Само напред... И то с рогата както казва sis. Дълги безсънни нощи, лутане, огромни дози кафе, късане на нерви и безсмислено опъване на въображаеми ластици. Челюстта ме боли чак от прекаленото сискане на зъби. Всичко това е вече минало, слава Богу. Дали има Бог? Мисля, че не, но това е друга тема. Ако имаше нещата щяха да са различни. Само да не ме обвини някой, че и аз като ромката от тазгодишното издание на българския Биг Брадър бъркам Господ със златната рибка. Друго имам в предвид, но както и да е. Вярвам в човешките добродетели, но на кой му пука за 10-те Божий заповеди? За пореден път се убеждавам, че дори в католическата Италия не са и чували за такива.
Нищо не е това, което изглежда. В живота Големият въпрос не е „защо”, ами „а сега на къде”. Предполагам, че ще е по-лесно отколкото до сега. Предполагам, че ще имам способността и късмета да продължа. Мразя пораженията.
Сама, по-гадно ми е отколкото предполагах, че ще е. Не предполагах, че толкова ще ми липсва, не предполагах, че разстоянието ще ни приближи. Мислех си, че след като замина всичко ще свърши и всеки ще поеме своя път в живота независимо, че избрахме да вървим заедно. Сега се търсим повече от преди. В тоя гаден живот никога нямаш това, което искаш и както го искаш. Примирение му е майката, за който може. Аз немога и обикновено избирам страданието пред примирението.

И все пак... Ура!

Quei Bimbi...

2009-03-12T18:48:00.008+01:00

Aleksandra e Viktoria sono due sorelle, due bimbe stupende. La piccola ha 4 anni e voleva giocare facendo un bel pupazzo di neve. E' la prima volta che nevica quest'anno. La più grande, Aleksandra, 12 anni, non poteva restare a casa. A caldo, perché prendere freddo per lei è pericoloso per la vita. Ha continuamente paura di non ammalarsi, di non avere la febbre e di soffrire. Perché e affetta di Fibrosi Cistica. Vuole giocare con gli altri, vuole correre, vuole sorridere, di non sentirsi diversa. Ma quella brutta malattia non te lo chiede. Nasci così... Affetto. E se un bambino è "fortunato" continua di "vivere" facendo ogni giorno delle cure, inalazioni, dose massicce di farmaci e di enzimi prima di ogni cibo assunto e ogni piccola infezione diventa una minaccia per la vita.

Aleksandra è nata in Bulgaria, un paese che attualmente fa parte dalla Unione Europea. E ci sono un'altri 210 affetti di questa malattia, in qui 23 adulti, che purtroppo sono dimenticati di tutti. Forse sono di più o meno... Non hanno neanche un registro, non hanno un sito ufficiale, non hanno chi difenderli, lo stato non s'interessa. E' assurdo pensando che viviamo nel XXI secolo e che questo succede in un paese della UE. Voi ci credete? Ci credete che alcuni genitori sono pronti di vendersi uno dei reni pur di assicurare al suo figlio un'altra dose di quel antibiotico che potrà allungare un'po' la sua vita?!

Qui, in Italia, ci sono quattro (queste conosco) associazioni che cercano di aiutare in tutti i modi, di sconfiggere anche questa brutta malattia genetica. Fondazione per la Ricerca sulla Fibrosi Cistica Consulta nazionale delle Malattie Rare IERFC SIFC e anche un Registro Ufficiale RIFC

In Bulgaria i adulti affetti di Fibrosi Cistica non hanno nemmeno possibilità di curarsi perché la malattia in ospedale va curata come un semplice bronchite. Non c'è una legge che indica la strada che l'adulto con FC deve fare in caso di necessità di day hospital. Questione di soldi. E' assurdo che lo stato non può assicurarle per curare queste creature che hanno il diritto di vivere come tutti noi, come i ministri bulgari che si comportano con ignoranza riguardo una malattia così rara da quale si soffre da neonato. La cura mensile di ogni paziente va oltre 700 euro. Finché vive. Ogni paziente oltre i farmaci ha bisogno di un dietologo, di un psicologo e anche la possibilità di fare l'attività fisica.
In Bulgaria non c'è nemmeno un Centro Specializzato... E' l'unico paese dalla UE senza un Centro FC.
Ci sono soltanto pochi medici che sanno la gravità della malattia, la necessità di almeno un centro e il bisogno di un aiuto immediato da parte dei ministri bulgari ed europei per far vivere ai suoi pazienti. Si trovano insieme i genitori dei bambini malati da soli contro un Ministro Ignorante. Da quest anno i pazienti che avranno possibilità di avere dei farmaci e quelli costosi antibiotici vanno selezionati. Addirittura. Ma non sono tutti malati, la fibrosi cistica non è una malattia rara per tutti i affetti? C'è chi magari sta meglio fisicamente, ma non significa che non ha bisogno di farmaci.

Come Aleksandra... Guardatela sulle foto... Potete dire che questa ragazzina di 12 anni ha una malattia rara? Però lei lotta tutti i giorni per la vita. Viktoria è più fortunata, è solo portatore sano di FC. La loro mamma non sa più cosa fare per essere ascoltata da qualcuno che aiuta non solo alla sua figlia, ma anche agli altri bimbi. Aleksandra vuole continuare di vivere. Vogliono vivere anche quei 200 bambini, ho visto le loro foto, ho sentito il pianto dei loro genitori che sono disperati. Ho parlato con i ragazzi adulti che non hanno possibilità di comprarsi dei antibiotici e soffrono messi e messi piazzati sul letto con la difficoltà respiratoria e l'impossibilità di assunzione del cibo.

Loro non chiedono i soldi, chiedono di sentirsi cittadini in un paese membro della Unione Europea. Soltanto questo. Aiutateli perché il loro paese li ha condannati al genocidio. Come bulgara e molto coinvolta accetto ogni cosa, ogni modo e ogni voce per poterli aiutare.

Queste Rotatorie

2009-03-11T07:45:00.001+01:00

Performance o Vendetta

2009-03-07T14:45:00.010+01:00

Infondo vorrei credere che sarà una vendetta. Nessuno dimenticherà più quel’anno e il significato che ha avuto per quello paese. Io non dimenticherò mai l'uomo e il significato che ha avuto per me.
Buona sera, conoscenti e clienti, amici e parenti... Prima di tutto vi chiedo di scusarmi per questa interruzione. Come molti di voi io apprezzo il benessere della routine quotidiana, la sicurezza di ciò che è familiare, la tranquillità della ripetizione. Ne godo come chiunque altro. Ma nello spirito della commemorazione, affinché gli eventi importanti del passato, generalmente associati alla morte di qualcuno o al termine di una lotta atroce e cruenta vengano celebrati con una bella festa, ho pensato di aver potuto dare risalto a questo 1 Settembre, un giorno, ahimè, sprofondato nell'oblio, sottraendo un po' di tempo alla vita quotidiana, per sedere e fare due chiacchiere.
Alcuni vorranno togliere la sicura, sospetto che in questo momento stiano strillando ordini al telefono e che presto arriveranno gli uomini armati. Perché? Perché, mentre il manganello può sostituire il dialogo, le parole non perderanno mai il loro potere; perché esse sono il mezzo per giungere al significato, e per coloro che vorranno ascoltare, all'affermazione della verità. E la verità è che c'è qualcosa di terribilmente marcio in questo paese.Crudeltà e ingiustizia, intolleranza e sopraffazione. è lì dove una volta c'era la libertà di obiettare, di pensare, di parlare nel modo ritenuto più opportuno, lì ora avete censori e sistemi di sorveglianza, che vi costringono ad accondiscendere a ciò. Com'è accaduto? Di chi è la colpa? Sicuramente ci sono alcuni più responsabili di altri che dovranno rispondere di tutto ciò; ma ancora una volta, a dire la verità, se cercate un colpevole, non c'è che da guardarsi allo specchio.
Io so perché l'avete fatto. So che avevate paura. E chi non ne avrebbe avuta? Il potere… C'era una quantità enorme di problemi, una macchinazione diabolica atta a corrompere la vostra ragione e a privarvi del vostro buon senso. La paura ed il caos mentale si sono impadroniti di voi. Qualcuno vi ha promesso ordine e pace in cambio del vostro silenzioso, obbediente consenso. Ho cercato di porre fine a questo silenzio.
Ho distrutto il vecchio modo di fare, per ricordare a questo paese quello che ha dimenticato. Poco più di un anno fa, un grande cittadino ha voluto imprimere per sempre nella nostra memoria il 1 Settembre. La sua speranza, quella di ricordare al mondo che l'equità, la giustizia, la libertà sono più che parole: sono prospettive. Quindi, se non avete visto niente, se i crimini di questo paese vi rimangono ignoti, vi consiglio di lasciar passare inosservato il 1 Settembre.
Ma se vedete ciò che vedo io, se la pensate come la penso io, e se siete alla ricerca come lo sono io, vi chiedo di mettervi al mio fianco, ad un anno da questa notte, fuori alle porte del Famoso bar, e insieme offriremo loro un 1 Settembre che non verrà mai più dimenticato.

Lo so che non mi credi se te lo dico, ma io corro come il vento che soffia! E da quel giorno, se andavo da qualche parte, io ci andavo correndo! I giorni in cui dimentico sono finiti, stanno per cominciare i giorni in cui ricordo. Colui che ha perso la speranza ha perso tutto. Se credi in quello che fai, i sogni si avverano.

La verità è che... tu sei il debole, e io sono la tirannia degli uomini malvagi, ma ci sto provando, ci sto provando con grandissima fatica a diventare il pastore.

Quella forma di legame… Non dobbiamo mai perderla, o svenderla, non dobbiamo permettere che ce la rubino. Spero che chiunque tu sia, almeno tu, possa fuggire da quello posto; spero che il mondo cambi e le cose vadano meglio ma quello che spero più di ogni altra cosa è che tu capisca cosa intendo quando dico che, anche se non mi sei vicino, anche se non ti avrò mai, anche se non riderò, e non piangerò con te, e non ti bacerò, mai; io ti amo, dal più profondo del cuore. Io ti amo.
Nella vita le cose che contano sono le persone che ami, i ricordi che lasci e quelli che ti porti dietro.

Ezechiele 25.17: il cammino dell'uomo timorato è minacciato da ogni parte dalle iniquità degli esseri egoisti e dalla tirannia degli uomini malvagi.
Benedetto sia colui che nel nome della carità e della buona volontà conduce i deboli attraverso la valle delle tenebre; perché egli è in verità il pastore di suo fratello e il ricercatore dei figli smarriti.
E la mia giustizia calerà sopra di loro con grandissima vendetta e curiosissimo sdegno su coloro che si proveranno ad ammorbare ed infine a distruggere i miei fratelli. E tu saprai che il mio nome è quello del Signore quando farò calare la mia vendetta sopra di te.

Semplicemente… Buona Notte

2009-03-05T12:21:00.002+01:00

I sogni... Quelli del cuore...Del danaro... Del potere, della felicità infinita. Del matrimonio... Dei figli... Quelli che ti svegliano e ti fanno andare avanti con un sorriso, quelli che ti fermano l'aria nella gola quando te ne accorgi che sono diventati la realtà, credere e trovare tutto questo ha il suo tempo e le sue procedure e ci coglie a volte impreparati. A volte non ci crediamo…
La lama delle emozioni trapassa sempre non c'è pelle che resista. La felicità esiste. Semplicemente di sentirsi bene.

Non smetto di correre… A volte troppo veloce verso un traguardo… Non smetterò mai di essere me stessa... Lotto sempre per ciò che voglio perché solo così tutto avrà un senso... Solo così potrò addormentarmi con la consapevolezza di non aver sprecato la mia giornata...

Corri più veloce dei tuoi sogni e forse un giorno li vedrai realizzati; se aspetti finirai per odiarti. Se un giorno riuscirai a raggiungerli, tienili stretti, poiché sono più fugaci della vita stessa... Non chiedere mai al tuo futuro di essere chiaro poiché potresti scoprire che le cose belle sono così poche che tutti gli sforzi per raggiungere i tuoi sogni hanno un prezzo troppo alto tanto da spingerti a non sognare più. Ma questo è solo una parte ed un'opinione di come si vede la vita il resto è affidato al nostro cuore ed alla nostra mente.

Una conversazione.

...se ci penso ora...se ci penso adesso...
non so ancora che cosa ne sarà...
perchè mi manca il fiato...
perchè ti cerco ancora...non so dove che cosa ci sarà!

Малко за Тунела

2009-03-04T07:11:00.003+01:00

Часовникът показва 04:20, а мен ме е хванало едно безсъние... Не помня от кога не съм спала като хората. То кое ли ми е като на хората. В главата ми е някакъв хаус. Мисли... Много му мисля напоследък, от страх да не сгреша. То не, че някой обича да греши. Поне с това последното май съм като хората. Преди сякаш не му мислех толкова и въпреки това не грешах. Сега е някак си по-различно може би защото залогът е по-голям. Или е от възрастта. При всички случаи загубата ще е голяма... На авторитет. Много трудно се гради, а рухва мигновенно. И боли... Вярно е, че падам и си охлузвам коленете (и не само), но винаги е било защото ме е блъскал авторитета. Тежко му на онзи, който се опита да му посегне, от най-близък най-боли. Тежко ми и на мен, обикновено тогава се събуждам в тунела. Такъв един тъмен, студен и влажен. Минах го и сега. По-гадно място няма, черните дупки ряпа да ядат. Сега влагам ирония, преди се питах за какво живея. Вътре постоянно се оглеждах за светлина, но все безуспешно. Спирах се по средата на пътя и усещах, че намам сили да продължа. Крещях, но никой не ме чуваше, плачех от страх и ужас. Обръщах се и се питах няма ли да е по-добре да се върна. Говорех единственно със себе си. Оглеждах се назад с единствената мисъл за авторитета, ако се върна дали няма да го загубя и ако продължа дали няма пак да ме блъсне така, че отново да обеля колене и лакти. Физическата болка отминава, остава оная дето и’ викат душевна, погрома над егото и достойнството, загубата на самоличност. И тръгвах пак напред. Сама в тъмнината. Единственият шум беше собственото ми дишане. Понягога тичах, друг път ходех бавно с ръце в джобовете опитвайки да измамя сама себе си, че не ме е страх. После видях нея, светлинката. Беше толкова мъничка, че едвам мъждукаше. Забързах крачка... Ето ме сега накрая, немога да повярвам, че почти успях да го извървя (има още). Съвсем сама. Сграбчила единствено крехкия авторитет.

Сега незная... Страховете ми са много. Както и мислите, и желанията, и мечтите. Ето...поредното доказателство, че почти минах тунела. Докато бях вътре нямах мисли и нямах мечти. Имах само едно: желанието за светлина.

По-добре да поспя. Ще ми трябва физическа сила. Той авторитета хем е тежичък за носене хем трябва да продължавам да му осигурявам подходящи условия и почва за разтеж. Пък и има още толкова много път...

Questa Giornata

2009-03-03T01:36:00.004+01:00

L’ignoranza è una brutta malattia. Esiste una cura però. E’ molto efficace curarla nei primi sette anni dalla nascita. Poi diventa molto difficile.

“Vivi e lasci vivere.” Una frase magica. Prima di tutto bisogna imparare a vivere per essere capaci di lasciare gli altri in pace.
Tranquillità e serenità, due cose di quali avevo bisogno oggi… E non li ho avuti.

L’Esistenza è dolore: l’essere umano prende coscienza dal fatto che la nascita è dolore, la malattia è dolore, la separazione da ciò che si ama è dolore, l’impossibilità di soddisfare i propri desideri è dolore.

Oggi era una giornata speciale. Una di quelle giornate che iniziano come tutte le altre con il solito caffè… Niente di particolare. E poi… Il cambiamento. Voluto, sofferto e sudato. Niente è meglio.
Non ho sonno... Di sicuro non è la colpa del caffé.

Si può dimenticare?!

2009-03-01T19:09:00.005+01:00

Dimenticare l’indimenticabile e rimpiangere il passato. Preferirei di aprire le braccia e correre. Rimanere in silenzio, no, combattere, vale la pena sempre. Avere paura dal futuro? Non si può rimanere sempre nel presente, le cose cambiano in fretta e avvolte ci beccano impreparati. Essere sognatori, si, ma quando apri gli occhi te ne accorgi che sei ancora circondato dalla stessa realtà. E ricominci a sognare...Perché una vita sola non può bastare...

Мисля...Мога ли?

2009-02-28T14:11:00.001+01:00

Питам се кое е правилно: мъжа да следва жената или жената да следва мъжа... Аз като че ли немога да следвам някого. Все стигам до момент, в който осъзнавам, че следвана мога да постигна повече, за себе си и за хората около мен. Повечето мъже се дразнят, перчат и накрая избират да са с жена, която ги кара да се чувстват такива. Възможно ли е една жена да демонстрира повече сила от мъжа до себе си и в същото време да се прави на слаба пред него? Мисля, че не. Живеем в 21ви век и феминизма набира все повече сила.

Избрах да бъда следвана вместо да следвам. За сега с успех. Избрах да съм далече, да съм сама, да водя и да бъда следвана. Избрах по-трудния вариант. Не съм мазохистка, явно обичам да ми е трудно. Не се доверявам на човека до мен: лошо ли е? Не мисля, следвам инстиктите си, те никога не са ме предавали. Понякога ги пренебрегвам и тогава идва страданието. Казват, че скорпионите били много проницателни и имали силна интуиция. Уважавам зодията си.

А когато няма признателност? Боли. Потупване по рамото и сърдечна усмивка... В крайна сметка за какво живее човек.

Тhe Show Must go on

2009-02-20T00:10:00.004+01:00

Забравих вече как се правеше... Писането. Толкоз време мина, че чак край не му хващам. Най-важното е, че имам желание да продължа онова, което по ред причини не успявах да осъществявам, т.е. да поддържам от време на време това блогче. Много неща се промениха около мен, но не мисля да се впускам в подробности. Gecata казваше, че в живота понякога се случва да паднеш, да си поохлузиш коленете, лактите, носа… Леко кърви, повече боли. После ставаш, поотупваш си дрехите, поовързваш където трябва за да не кърви и продължаваш. Забравяйки за болката или опитвайки се поне.

Тhe show must go on.

Гледам тукашния Big Brother – Grande Fratello. Имах възможността да проследя и БГ версията с всичките и колорити. Няма да се впускам в подробни коментари и дисекции искам само да кажа, че и тук има сляп конкоррент обаче за една вечер всички вътре са поставени в условия на слепота, т.е. с маски на очите. Мисля си, че понякога е необходимо наистина да се поставим на мястото на другия за да разберем.

Мъчи ме един въпрос... На какъв език да пиша така, че всички които искам да могат да четат. Може би има някакви трикчета и преводачи, но аз не ги зная. Е руса съм все пак.

Писах от както не се проявявам тук само, че в един тефтер. Черен тефтер, вид дневник, много съкровенни нещица написах вътре и някои, които смятах да публикувам в последствие, но тефтера някак си мистериозно изчезна. Аз зная точно на кой любопитството му стигна до там, че да ми го присвие. Неразбирам що за хора имам за приятели. Да крадат дневници... Равносилно е на ровене в бельо. Щом им харесва...

Само за пояснение на аудиторията детo се казва: не съм вече в Неапол а във Виченца, малка подробност състояща се от 750 км. Мен май наистина е трябвало да ме кръстят Панталей(ka) с прякор Пътника. То бива, то може ама наистина се иска смелост че на всеки 5-8 години да сменям град, работа, приятели и познати. Само мъжете дето вече не сменям, то един си остана за постоянно Въпроса е, че бавно, но славно се приближавам към мечтани стандарти и начин на живот. Все пак нали казват че човек би трябвало да следва мечтите си. На път съм да отворя още един бар тук, във Виченца, но за това ще отделя един цял пост.

BMW 120d

2007-07-23T19:03:00.000+02:00

Най-новата ни придобивка :)

Dopo un Anno di Matrimonio...

2007-07-14T21:37:00.001+02:00

На днешния ден преди една година минах под венчилото. Беше най-шеметното приключение в живота ми. Незная дали е правилно да правя равносметка тук. И все пак...
Не съм вярваща, напротив, смятам, че Бог е измислен като че ли за утеха на слабите, беззащитните и губещите. Въпроса е, че се будя сутрин и Му благодаря. За това, че ми даде Него. Търсих го навсякъде, беше в мечтите ми, в сънищата ми, но в реалността липсваше. Днес Го имам, истински, от плът и кръв.

Не можах да не се разплача разлиствайки и прочитайки фразите написани върху картичката придружаваща красивия букет от рози. Напоследък ми се случва доста често да плача от радост... Замисляйки се е трудно да повярвам какво успях да преживея. Понякога ми се струва, че живея в приказка, но е досатъчно да се огледам, да Го докосна, да се сгуша в прегръдката Му за да осъзная, че е реалност. Вече не мразя когото трябва, даже напротив, редяйки пъзела на живота определено си мисля, че трябва да благодаря на някои хора, които в стремежа си да ми извадят очите ми изписаха веждите. А уж скорпионите били отмъстителни... :)

Най-хубавото нещо, което някога съм прочитала.

Studio 3

2007-06-26T12:07:00.000+02:00

В абсолютен тон с лятото :)

Napoli в серия А

2007-06-11T15:29:00.001+02:00

Неапол известен както с красотата си така и с мизерните си кваратли вчера се оцвети в синьо. След 6 години на агония Наполи е отново в Серия "А" благодарение на милионите си фенове.
Крахът на клуба натрупал дългове за около 70 милиона евро започва на 17 март 1991 година когато Марадона изиграва последния си мач на "Сан Паоло" преди да се отдаде на битка с кокаина, към който се пристрастява покрай приятелството си с хора от Камората, старховитата неаполитанска мафия. През 1999/2000 Наполи се завръща в елита за да изпадне година по-късно, оставайки на една точка от спасението под ръководството първо на Земан, а после и на Мондонико. Редуват се скандал след скандал. После идва и тоталния крах. По ирония на съдбата Наполи фалира в момент, в който Марадона се бори за живота си в родната Аржентина. Редят се години на финансов колапс. Септември 2004 година е обявен фалитът на клуба. През футболния сезон 2004-2005 от пепелта бива създаден Napoli Soccer, който започва от втородивизионната Серия "С1". Миналата година Наполи Сокер минава в Серия "В" и продължава да жъне футболни успехи за радост на своите фенове за да се завърне вчера сред елита на италианското калчо.
Сега неаполетанците чакат стриптийза, който обеща София Лорен :)

2007-03-25T12:04:00.000+02:00

E' 4° edizione de LA FABBRICA DEL SORRISO

L'ACQUA E L'INFANZIA IN ITALIA E NEL MONDO

La tradizionale maratona della solidarietà promossa da Mediafriends Onlus che raccoglierà fondi a sostegno di 4 progetti dedicati ai bambini meno fortunati.

La 4° edizione avverrà in concomitanza con la Giornata mondiale dell'acqua (22 marzo) e il Decennio internazionale per l'azione "Acqua per la vita 2005-2015", lanciato dalle Nazioni Unite, con lo scopo di portare acqua pulita e servizi igienici nelle case e nelle scuole di tutto il mondo. Il 21% dei bambini dei paesi in via di sviluppo soffre di una grave carenza d'acqua e non ha fonti sicure di approvvigionamento idrico. In ogni parte del mondo la scarsità di acqua pulita si accompagna ad alti tassi di mortalità infantile: nell'Africa sub-sahariana, ad esempio, un bambino su cinque non arriva a compiere 5 anni di età e il 43% dei bambini consuma acqua contaminata. LA FABBRICA DEL SORRISO vuole essere una mano tesa a tutti questi bambini. la raccolta fondi di quest'anno ha come obiettivo quello di rendere l'acqua accessibile a tutti, permettendo non solo la sopravvivenza di questi bambini, ma anche il loro corretto sviluppo fisico, psicologico e sociale. Durante questa settimana tutte le trasmissioni dedicheranno uno spazio a LA FABBRICA DEL SORRISO, informando i telespettatori sui canali di donazione attraverso i quali potranno dare il Mediafriends Onlus, ha organizzato una raccolta fondi sul territorio: i volontari di tutte le associazioni saranno presenti in 300 piazze d'Italia per offrire, a fronte di un piccolo contributo, la maglietta personalizzata di LA FABBRICA DEL SORRISO

FABBRICA DEL SORRISO / Come donare

CON IL TELEFONO

Dalle 12.30 del 18 marzo, alle 24.00 del 25 marzo 2007

Potete donare 2 euro chiamando da telefono fisso o inviando un sms al numero unico 48548

Il nostro aiuto è importante.

19-ти март Ден на бащата

2007-03-09T20:17:00.000+01:00

Имаме си 8ми март, ден на жената и майката в България, но няма ден на бащата. Може би защото в нашата религия и ежедневие бащата не е от значение?! Затова реших да пиша малко за Деня на бащата според католическата религия, който се празнува тук. Ето и малко история за появяването му.
Според Библията Йосиф се оженил за дева Мария. Той е светец покровител на бедните и онеправданите защото имат право на защита от най-големия сред светците. На този ден се споменава свещената двойка младоженци отишли в чуждия град в очакване да се роди тяхното дете. Този жест напомня две свещени чувства: гостоприемството и семейната любов. На много места този ден се празнува със специален обяд за хора в затруднено финансово положение. В тази връзка на много места в Сицилия на 19 март всяка година се правят банкети за най-бедните.
Освен покровител на бедните Йосиф, специалист в своята професия е защитник на дърводелците. На този ден се приготвят специален вид гевреци. Вижте повече за San Giuseppe e la festa del papa.

На мен лично ми доставя голямо удоволствие приготвянето на тези гевречета, тип еклери. И тъй като този празник наближава започвам и с голямото цапане на съдове :) За който иска да опита сам ето как става:

Продукти който ви трябват:

За тестото:
-----------
500 мл. вода
175 гр. масло или мас
щипка сол
500 гр. брашно
10 яйца

За крема:
-----------
625 гр.захар
7-8 жълтъка
300 гр.брашно
1.250 л. мляко

Започнете с приготвянето на крема за да имате време да се охлади до приготвянето на гевречетата.
Млякото трябва да заври в голяма тенджера. В него разтопете захарта. Във врящато мляко се изсипва наведъж брашното. Разбъркайте енергично с дървена лъжица до получаването на еднородна смес. Внимавайте да не ви се пресече сместа, т.е. да е еднородна без топчета неразбито брашно. Ако в крайна сметка не успеете само с дървената лъжица опитайте да го направите с миксер. Оставете да поври на много слаб огън около 5-10 минути като непрекъснато разбърквате сместа. Накрая добавете пак разбърквайки един по един жълтъците. Свалете от огъня и оставете крема да изстине напълно.

Продължете с приготвянето на гевречетата. В друга голяма тенджера изсипете водата да заври на котлона. Добавете маслото да се разтопи. Прибавете щипката сол. По същия начин като с приготвянето на крема, добавете брашното разбърквайки енергично с дървена лъжица до получаването на еднородна смес. Оставете да поври на слаб огън за 5-10 мин. Дръпнете от огъня и оставете да изстине напълно. След като това стане, пак разбърквайки, добавете едно по едно яйцата.

С шприц или сладкарски джоб с човка във форма на звезда (спомнете си как баба ви прави гъсенички:)) се оформят гевречетата върху специална намазнена хартия за фурна като всяко от тях трябва да е на отделен лист голям колкото поздравителна картичка.
В друга дълбока тенджера нагорещете олио и започнете да пържите един по един гевречетата като ги вземате заедно с хартията и ги захлупвате в олиото. Започвайки да се пържат хартията се отделя сама. Обръщайте и от двете страни и пържете докато добият златист цвят.

Когато изстинат в същия сладкарски джоб със същата форма украсявате гевречетата с крем и цяла вишна. В случай, че някой необича пържено или е на диета същите могат да бъдат опечени във фурна. Трябва само да увеличите двойно дозата на маслото и да ги оформите направо в тава за печене. Опитайте :)

2007-03-08T17:34:00.000+01:00

За или против празнуването, измислица на соц. режима или истински празник на красотата и нежността 8-ми март е и си остава Международният ден на жената.
Честит празник на всички жени по света!
Честит да е празника и на мамчето, която за 5та поредна година ще трябва да се задоволи само с телефонен разговор.
Честит празник на всички мой приятелки (със сигурност съм забравила да звънна или поздравя някоя от тях).
Честит празник на приятелката ми Славянка - най-истинската жена, която някога съм познавала.

San Valentino

2007-02-15T17:43:00.000+01:00

Sciùsciù,

Sei Tu, mia piccola stella lucente, che mi dai la forza di vivere ogni giorno con il sorriso sulle labbra.

Sei Tu, mio dolce angelo, a rendere migliore ogni istante della mia vita con la tua tenerezza e con il tuo affetto. Sei Tu, che mi fai battere così forte il cuore.
Ti amo, e nessuno potrà mai cambiare quello che provo per te. Buon San Valentino.

Help

2007-02-07T12:43:00.001+01:00

Да бъдеш себе си или да избягаш от себе си... Да намериш себе си или да се изгубиш, да живееш според наложените морал и принципи или да се опиташ да налагаш и следваш своите... Какво кара една личност с утвърден морал да се изгуби до степен равна на самоунищожение?! Или се изгубва в стремежа да налага именно своите принципи и морал?! Лоши компании с лоши навици или стремеж към "летенето". Въпроси на които нямам отговори. Лутане по пътя на живота, принципите и морала с една единствена цел: помощ.

"5-те неща"

2007-01-12T19:21:00.000+01:00

Sis как можа бе?:) Точно на мен! Та аз непознавам никой друг с блог освен теб. Мой имам защото: 1-во видях от теб и 2-ро защото на тоя етап така съм си подредила живота, че е единственото лично мое нещо. Иначе четя и си вра носа в чуждите такива единствено и само от любопитство. Сега ще трябва да намеся хора, които изобщо не познавам. И нека те бъдат: Vlad , Daemom , CarreraGT , AnYtA и New_hope . Предварително се извинявам за дето си позволявам да ги намеся в тая въртележка :) Ето ги "5-те":
1. От най-ранна детска възраст та до днес съжалявам за дето не съм мъж (не, че ме влече сексуално женския пол). Голяма част от проблемите ми идват от противоречието между желание, възможност и външен вид. Рядко са моментите, когато се кефя, че мога да облека пола.
2. Ужасна съм към приятели и познати, не звъня, не поздравявам на празници, не търся никого за нищо и постепенно изпадам в забрава. Помня и се сещам непрекъснато за всеки един по отделно и въпреки това не вдигам телефона да набера поне по един на седмица. Всички страшно много ми липсват, но няма как да го знаят.
3. Еднообразието в ежедневието ме убива бавно и сигурно. Изпадам в непоносимост към мен самата и респ. към околните.
4. В непрекъснато противоречие съм със самата себе си относно това, което демонстрирам, това, което искам да бъда и това, което всъщност съм.
5. Имам уникалната "привилегия" да съм болна от FC - ужасната истина от която непрекъснато бягам, но уви, ме преследва неотлъчно. И нямам смелостта да го кажа на който и да било от страх да не бъда сложена в графата "различна".

Нещо интересно - нищо сериозно

2006-12-28T14:12:00.000+01:00

Настъпиха дни на зимен сън. Така ги наричам след като от сутрин до вечер нищо не правя. Или почти нищо, защото си остават вечните ми задължения на домакиня и ежедневните такива в бара. Настроението е на ниво. И няма как да не е след като много от грижите и физическия труд отпаднаха. Понеже съм се отдала на тотално бездействие единственото ми заниамние е да си чопкам из нета. Даже си намерих една Коледна игричка:) Летаргята ми ще свърши около 5-ти. До тогава яко релакс. А... Купона на 31-ви ще е у нас :))

2006-12-23T18:45:00.000+01:00

chi

ama

dormire

ma si sveglia

sempre di buon

umore, a chi saluta

ancora con un bacio, a

chi lavora molto e si diverte di

piu', a chi va in fretta in auto ma

non suona ai semafori, a chi arriva

in ritardio ma non cerca scuse, a chi spegne

la televisione per fare due chiacchiere, a chi si alza presto

per aiutare un amico, a chi ha l'entusiasmo di un bambino

e pensieri da uomo, a chi vede in nero solo quando e' buio

A chi non aspetta Natale

per essere

Migliore

BUON NATALE

Un'altra volta

2006-12-20T12:30:00.000+01:00

Un'altra sigaretta e un'altra goccia di caffe'. Un'altra volta con un mal di testa inssoportabbile. Un'altra volta con i pensieri cattivi per un'altra giornata di merda.
Un'altra volta faccendo tutti i servizi a casa. Un'altra volta con il pensiero di non sbaglaire niente che puo creare qualche discussione per non avere due parole cattive in piu. Un'altra volta la doccia con un secchio d'acqua riscaldato sul fuoco.
Un'altra volta al bar e per un'altra volta fino la sera guardando le stesse facce. Un'altra volta preparazione di tutto per la vetrina e un'altra volta si deve far mangiare meglio possibbile al tutto il mondo. Un'altra volta e' la colpa mia qualsiassi cosa succede. Un'altra volta sola e per un'altra volta non si parla perche per un'altra volta ogni questione diventa un littiggio. Un'altra volta mal di testa e un'altra volta con la bustina di medicina in mano. Un'altra volta affrontando tutti i problemi con i clienti e con le ragazze e per un'altra volta se siccede qualcosa la colpa e solo mia. Un'altra volta d'avanti al computer perche e' l'unica possibilita` di uscire un'po` "fuori bar" e per un'altra volta le cose interessante si dividono con tutti nella chat ma non con lui. Un'altra volta con i pensieri nella testa come cavolo si parla per tutte queste cose quando la colpa non e` sua e lui non sta faccendo niente di male.
Un'altra volta si e` fatto tardi e per un altra volta si deve mangiare. Un'altra volta manca il pane e per un'altra volta si fanno questioni se si deve e perche si deve comprare. Un'altra volta in dietro monitore e per un'altra volta il sguardo e` nel vuoto con il pensiero che cavolo di vita e`. Un'altra volta la chiusura della cassa e delle ricariche e per un'altra volta ci sono delle questioni sulla colpa per la mancanza di qualcosa.
Un'altra volta a casa tardi di serra ammazzata di lavoro e senza i soldi in tasca. Un'altra volta l'acqua sul fuoco. Un'altra volta si fuma una canna in silenzio e per un altra volta i pensieri sono su disprezzamento umano. Un'altra volta al leto guardando la TV. Un altra volta viene Natale ma per un'altra volta il questione e` solo dove si mangia. E per un'altra volta su queste cose non si parla, non si discuta e non si cercano le risposte giuste.

Un altra volta mi addormendo abbraciata ma non amata. Un altra volta sto con l'uomo della mia vita. Mi sono persa, per un altra volta.

Минало бешело

2006-11-21T07:57:00.000+01:00

Спомените са хубаво нещо. Достатъчни са думичка, жест, песничка, събитие или случка и те те връхлитат с цялата си сила. През ума започват да се нижат всички ония нещица, които няма да забравиш никога. Хубав и лош смопен според мен няма защото всичко преживяно е опит полезен днес, утре и за в бъдеще.
Около рожденият ми ден ме връхлетя един такъв спомен за една личност и всичко преживяно около нея. Николай Василев. Запознахме се в далечната 1993-та когато прохождахме в патешкия бизнес. Деветнадесетия ми рожден ден празнувахме заедно в х-л Рига в Русе, двадесетия ми съвпадна с откриването на новата кланица в Сунгурларе и празнувахме пак заедно на Слънчев бряг. От тогава на този ден Николай Василев никога не е забравял да вдигне телефона и да ме поздрави. През 2002-ра заминах без да се обадя на никому и от тогава на 6-ти ноември нямам обаждане от него. Тази година намерих и-мейла на дружеството и писах. Учудването ми беше максимално когато още на следващия ден телефона звънна и отсреща говореше самият той. Е, аз вече не съм момиченцето, което бях, порастнах, мисля, че и той не е същият. Нормално, от тогава минаха 5-6 години. Надявам се, както обеща, да ми дойде на гости, да се видим и побъбрим за нас, бизнеса, бившите ми колеги и живота, който всеки от нас си е устроил.
Друг спомен... Чифлика. Дни на огромна свобода, граничеща със свободия бих казала. Тогава наред с всичките ми притеснения относно това как ще си устроя бъдещето се запознавах с хора много по-малки от мен, но немога да отрека колко много ми дадоха и колко много научих от тях. Няма да ми е неприятно ако и Сис ми дойде на гости. Има за какво да побъбрим, има какво да си кажем макар да сме толкова различни, самата тя го каза.
И при двата спомена общото е, че не се чувствах на място, нито сред големите мъже, растящи и развиващи се като бизнесмени, нито сред младежите с огромни амбиции и възможности, имащи на разположение цял един живот пред себе си. За разлика от всички тях аз нямах свой живот и свои амбиции. Бяха сринати. Сега е различно, чувствам се на място макар и сред чужденци, макар и на хиляди километри от родината. Странно нали. Но си имам моя живот и моите амбиции, имам себе си.

Благодаря

2006-11-12T16:32:00.000+01:00

В този пост ще благодаря. Макар и с малко закъснение (от около седмица) искам да благодаря на всички, които се сетиха да ме поздравят за рождения ми ден. Не ми се иска да споменавам имена с цел да не забравя и по този начин обидя накого. Особено се зарадвах на обаждането на sis, беше абсолютно неочаквано. И ако не бяха многобройните пожелания денят си беше съвсем обикновен, работен и изпълнен с проблеми, чакащи своето решение. Скапан понеделник. Другото за тоя уж празничен ден бе, че братчето ми си замина окончателно за БГ :( За първи път усещам истинското значение на думата "раздяла" с близък човек, адски гадно.
Другият пост за благодарност ще е на италянски защото искам да благодаря на моят съпруг (колко странно ми звучи думата "съпруг"). Заслужава си го, дари ме и продължава да ме дарява с нещата, които най-много ценя и искам да притежавам: любов, семейство, дом... Що се отнася до последното съм на седмото небе от радост. Блъскам от сутрин до вечер, боядисвам, шпакловам (АЗ!), чистя... Остана ми обзавеждането, което ще доставят след около 4-5 седмици. И ще стане къщата на приказките:) Още от сега и' се кефя и се хваля наляво и надясно. Най-вече заради факта, че най-после ще имам мой истински дом.
И докато това стане постоянно си повтарям: "На работа ръчички" :)

За писането, драскането и липсата на време

2006-10-31T08:11:00.000+01:00

Пък siskata вика "пиши нещо". Е да пиша ама кога?! Нямам време да умра, постоянния проблем. Събуждам се в 6ч сутринта и си лягам по нощите. Имам куп неща за вършене в бара, у дома, разни разправии с личните ми документи, изобщо неща, които невиждам кога и как ще систематизирам. И колкото повече се напъвам толкоз повече излизат нови и нови неща. Сега и проблема с новото ми жилище. Нормално хората си оправят жилищата през лятото, аз, обаче, трабва да се местя ноември месец. И не ми е само местенето проблема, ами чистене, подреждане... И защо не съм била писала. Ами седна с някаква идея за нещо или проблем, които ме вълнува, или просто лош сън и започват да викат: "Ела да видиш... Това така ли?... Трябва да се направи..." Е как да пиша след като от главата ми мигновенно се изпаряват всякакви странични неща и на дневен ред остават единственно ежедневни проблеми свързани с работата. Ето, че пак трябва да зарежа писането :(

Начало

2006-10-10T11:26:00.000+02:00

Ето го бе, моето blog -че:) Напук на скептичното ми недоверие към самата мен резултата е наяве. Алелуя:)